پس از بیش از یک سال آتش‌بس بین دولت عراق و انقلاب ایلول، رژیم عبدالسلام عارف از وعده‌های خود در توافقنامه آتش‌بس عقب‌نشینی کرد و در اواخر مارس سال ١٩٦٥ دوباره جنگ را بر کردستان تحمیل کرد، زیرا رژیم معتقد بود که انشعاب حزب دموکرات کردستان و انقلاب کرد، زمان مناسبی برای از سرگیری حملات و یورش‌ها است، امری که شانس آن‌ها را برای دستیابی به پیروزی افزایش می‌دهد. در پاییز سال ١٩٦٥ ارتش عراق حمله بزرگی را به کوه‌های بنی حریر و زینتیری انجام داد و نبردی شدید به مدت سه روز ادامه داشت که منجر به کشته شدن تعداد زیادی از سربازان و مزدوران مسلح شد.
در طول آن نبرد، توپخانه انقلاب نقش مهم و مؤثری در گلوله‌باران نیروهای عراقی، به‌ویژه اردوگاه‌ها و پادگان‌ها در دشت حریر با استفاده از توپ‌های کالیبر ٢٥ رتل ایفا کرد که تحت نظارت افسر توپخانه انقلاب ستوان خضر عبدالله دباغ بود، که توپخانه توانست خسارات سنگینی به ارتش عراق وارد کند و هرج و مرج گسترده‌ای در پادگان‌های آن ایجاد کند. این امر از ستایش و قدردانی یونس روژبیانی، فرمانده پیشمرگه در جبهه نبرد آشکار است که به صورت بی‌سیم از آن‌ها تشکر کرد و عملکردشان را تبریک گفت.
سال ١٩٦٥ و سال پس از آن از سخت‌ترین سال‌های عمر انقلاب بود، چرا که شاهد نبردهای شدید بسیاری بود و پیروزی‌های بزرگی در آن محقق شد، در همان سال، فرماندهی انقلاب از منطقه پشدر به منطقه بالکایتی تا شکست سال ١٩٧٥ منتقل شد، بنابراین دولت بیشتر قدرت و انرژی و سنگینی حملات زمینی و هوایی خود را به سمت آن منطقه معطوف کرد، با هدف دستیابی به فرماندهی انقلاب در سریع‌ترین زمان ممکن و پیروزی بر آن، و در نتیجه شکست دادن آن در آینده نزدیک.
واضح است که آن نبردها که در آن دوره رخ داد یک سال کامل ادامه داشت، بدون اینکه دولت بتواند به پیروزی قاطعی دست یابد، و با وجود اینکه توانست برخی از شهرها و شهرک‌ها را کنترل کند، مناطق کوهستانی برای دفاع نیروهای پیشمرگه مناسب‌تر بودند، جایی که توانستند خسارات سنگینی به نیروهای دولتی وارد کنند، و این همان چیزی است که واقعاً اتفاق افتاد، به طور کلی، ارتش عراق در آن نبردها خسارات زیادی متحمل شد، به طوری که اجساد بسیاری از افسران و سربازان در میادین نبرد رها شد، همچنین ده‌ها قبضه سلاح مختلف به دست نیروهای پیشمرگه افتاد، و این امر دولت را مجبور کرد که تعداد سربازان و تجهیزات جنگی را در جبهه نبرد افزایش دهد.
منابع:١- هاوکار کریم حمه شریف، انقلاب ایلول، چاپ اول، (چاپخانه دانشگاه صلاح‌الدین- هولیر – ٢٠١٢).
٢- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد سوم، بخش اول، انقلاب ایلول ١٩٦١-١٩٧٥، چاپ اول، (هولیر- ٢٠٠٤).
٣- ستوان خدر عبدالله دباغ، توپخانه انقلاب بزرگ ایلول، چاپ سوم، (چاپخانه وزارت فرهنگ- هولیر- ٢٠٢٠).
٤- کاروان جوهر محمد، ادریس بارزانی ١٩٤٤- ١٩٨٧ زندگی و نقش سیاسی و نظامی در جنبش آزادی‌خواهی کرد، (چاپخانه هیوی- هولیر- ٢٠١٩).