نجمالدین عبدالله حمد، در ١ ژوئیه ١٩٣٥ در روستای گورونی از توابع بخش چومان در استان اربیل به دنیا آمد، به دلیل اینکه روستایشان مدرسه نداشت به تحصیل نپرداخت، پس از شکست انقلاب ایلول توسط مسئولان حکومت عراق به شهر دیوانیه تبعید شد، پس از دو سال ماندن در آن شهر، سال ١٩٧٦ به کردستان بازگشت و بعداً همراه خانواده‌اش به کشور ایران مهاجرت کردند و در آن کشور ساکن شدند، سال ١٩٩١ به کردستان بازگشت و در شهرک پیرمام ساکن شد. به دلیل شدت جراحت در ٣ نوامبر ١٩٩٤ در یکی از بیمارستان‌های شهر نقده در کردستان ایران درگذشت.
تاریخچه مبارزاتسال ١٩٦١ به نیروهای پیشمرگ انقلاب ایلول پیوست، سال (١٩٦٤-١٩٧٤) سرگردان و مسئول محافظان قرارگاه بارزانی بود، در نبردهای کوهستان زوزک شرکت کرد، سال ١٩٧٤ به عنوان فرمانده در نبرد گلوی عمرآقا در منطقه دیانا شرکت می‌کند و به شدت زخمی می‌شود و برادرش به نام وسمان عبدالله نیز به شهادت می‌رسد.
سال ١٩٧٦ در آغاز شعله‌ور شدن انقلاب گولان به نیروهای پیشمرگ می‌پیوندد، در منطقه بالکایتی به عنوان گروه اولیه ایفای نقش می‌کند، چندین وظیفه و مسئولیت در انقلاب گولان بر عهده می‌گیرد از جمله سال (١٩٧٩-١٩٨٤) مسئول کمیته منطقه بالک، سال (١٩٨٤-١٩٨٨) مسئول کمیته منطقه رواندز و نیروی بالک، سال ١٩٨٨ کادر شعبه ٢ حزب دموکرات کردستان بخش نظامی و در همان حال مسئول نیروی پیشمرگ جبهه کردستانی در منطقه بالکایتی بود.
در مرحله انقلاب گولان به عنوان مسئول کمیته منطقه بالک و رواندز و فرمانده نیروی بالک سرپرستی انجام چندین نبرد و فعالیت چریکی را بر عهده داشت، سال ١٩٨١ نبرد کوسپه سپی در پایین روستای پیرسوان در دره منجیلایتی، سال ١٩٨٢ نبرد قبه گلاله در ناحیه گلاله از توابع بخش چومان، سال ١٩٨٢ کشتن یکی از افسران ارتش رژیم که معروف بود به (زابطه شیته) آن افسر فشار روانی زیادی بر مردم منطقه ایجاد کرده بود، و تبدیل به مایه تهدید و خطر زیادی برای مردم منطقه شده بود. سال ١٩٨٤ حمله به اداره کشاورزی ناحیه گلاله، سال ١٩٨٥ حمله به اطلاعات حکومت در داخل شهر چومان، همان سال حمله به ایست بازرسی ناوپردان.
سال ١٩٩١ به عنوان یک فرمانده در قیام مردم جنوب کردستان شرکت کرد، همان سال در زمان حمله مجدد ارتش عراق برای بازپس‌گیری تمام کردستان، نجمالدین گورونی یکی از آن فرماندهانی بود که در نبرد کوری مقاومت کرد. چندین وظیفه و مسئولیت بر عهده گرفت، از جمله سال ١٩٩٢ عضو شعبه ٢ و مسئول بخش نظامی، سال ١٩٩٣ فرمانده لشکر ٥ بالک، سال ١٩٩٤ در تشکیل شعبه ١٠ به عنوان کادر شعبه و مسئول بخش نظامی گمارده شد، در سپتامبر ١٩٩٤ به عنوان عضو دفتر نظامی در پیرمام گمارده شد. سال ١٩٩٤ در نبرد رواندز به شدت زخمی می‌شود، همان سال در قبه شهرک گلاله گرفتار کمین می‌شوند به همین دلیل به شدت زخمی می‌شود و به دلیل شدت و تاثیر آن جراحت به شهادت می‌رسد.
منبع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.