ادریس بارزانی، از رهبران برجسته انقلاب کردستان، در تاریخ 31 دسامبر 1987 درگذشت که ضایعه‌ای عمیق برای جنبش آزادی‌بخش کردستان محسوب می‌شد. درگذشت او سایه‌ای از اندوه را بر رهبری انقلابی و نیروهای پیشمرگه افکند. رژیم بعث با استفاده از این لحظه اندوه، یک حمله گسترده را علیه سرزمین‌های تحت کنترل انقلاب آغاز کرد. با این حال، رهبری انقلابی با درک فرصت‌طلبی رژیم، تصمیم گرفت صفوف پیشمرگه را تقویت کرده و فعالیت‌های خود را تشدید کند.
در راستای این تصمیم، یک واحد پیشمرگه به فرماندهی محمد مراد عملیاتی را برنامه‌ریزی کرد تا پیام قدرتمندی ارسال کند: از دست دادن هر رهبر انقلابی تنها جنبش را تقویت می‌کند، نه آنکه آن را متوقف سازد. هدف انتخاب‌شده آن‌ها یک پاسگاه نظامی مستحکم در نزدیکی روستای دشتمری در منطقه ابراهیم خلیل (رزگاری) در منطقه بادینان بود.
در شب 8-_9 فوریه 1987، نیروهای پیشمرگه مأموریت خود را آغاز کردند. آن‌ها با رسیدن به حومه پاسگاه، با مانع بزرگی مواجه شدند؛ چندین ردیف مین که اطراف موقعیت را فرا گرفته بود و برای جلوگیری از حملات پیشمرگه کار گذاشته شده بود. متخصصان مین‌روبی باتجربه پیشمرگه، بدون هراس و در شرایط نامساعد از جمله باران شدید، موفق شدند دو ردیف مین را پاکسازی کنند. آن‌ها پس از تکمیل موفقیت‌آمیز این مرحله اولیه، در سپیده‌دم برای تجدید قوا و اصلاح طرح خود به مقرشان بازگشتند.
پس از گفتگو با کمیته منطقه‌ای زاخو، توافق شد که این عملیات حیاتی است و باید بدون تأخیر انجام شود. شب بعد، در تاریخ 9-_10 فوریه 1987، در ساعت 10:00 بعدازظهر، نیروهای پیشمرگه حمله خود را آغاز کردند. آن‌ها که به آرپی‌جی و سلاح‌های سبک مسلح بودند، به مدت 15 دقیقه به سمت پاسگاه آتش گشودند و سربازخانه‌ها و مواضع دفاعی را هدف قرار دادند. آن‌ها با بریدن سیم‌های خاردار، بالا رفتن از دیوارها و نفوذ به پایگاه، محیط پیرامونی پاسگاه را در هم شکستند.
حمله آن‌ها پاسخ سریع پاسگاه‌های مجاور و لشکر 38 ارتش عراق را به همراه داشت که آتش سلاح‌های سنگین و سبک خود را به سمت پیشمرگه‌ها نشانه رفتند. در درگیری‌های شدید، دو مبارز دلاور پیشمرگه از کمیته منطقه‌ای زاخو به نام‌های اسماعیل سیوو و خلیل شینو به شهادت رسیدند و چهار نفر دیگر مجروح شدند. با وجود این تلفات، نیروهای پیشمرگه به هدف خود که ضربه زدن به دشمن و ارسال پیامی قاطع مبنی بر تزلزل‌ناپذیری عزم انقلاب بود، دست یافتند.
پس از تکمیل مأموریت، پیشمرگه‌ها به روستای چم‌بهیوی عقب‌نشینی کردند، جایی که تجدید قوا کرده و شهدا را برای خاکسپاری به روستای پیراکو منتقل کردند. در روزهای بعد، ارتش عراق با استفاده از توپخانه سنگین، سلاح‌های دوربرد و حملات هوایی، یک ضدحمله گسترده را علیه منطقه آغاز کرد. با این حال، نیروهای پیشمرگه مقاومت شدیدی از خود نشان دادند، با موفقیت حمله را دفع کردند و بر عزم راسخ خود برای دفاع از میهن تأکید ورزیدند.
این عملیات بر روحیه پایدار و تاب‌آوری انقلاب کردستان تأکید کرد و نشان داد که پیشمرگه‌ها حتی در برابر شکست و سختی، به مبارزه برای آزادی و عدالت ادامه خواهند داد.
منبع:آرشیو دانشنامه پ‌د‌ک.