در تاریخ جنبش رهایی‌بخش کرد، جنگ پارتیزانی به عنوان تاثیرگذارترین سلاح نیروی پیشمرگه در برابر ارتش بعث شناخته شده است. یکی از آن عملیات‌های متهورانه و موفق که در اوایل دهه هشتاد قرن گذشته انجام شد، کمین روستای مجیسر بود در منطقه برادوست. منطقه برادوست به دلیل موقعیت جغرافیایی و نزدیکی به مرزها، جایگاه استراتژیکی برای پیشمرگه‌ها داشت، در عین حال راهی اصلی برای رساندن تدارکات نظامی به شهرک سیدکان و پایگاه‌های اطراف آن بود. این عملیات نه تنها خسارات جانی و مادی به دشمن وارد کرد، بلکه تاثیر روانی عمیقی بر روحیه ارتش عراق در آن منطقه بر جای گذاشت.
برای ادامه دادن به عملیات‌های پیشمرگه و ضربه زدن و وارد کردن خسارت به نیروهای نظامی رژیم بعث، یک واحد پیشمرگه به فرماندهی «حمه‌د مامند» نقشه و طرح یک عملیات پارتیزانی را طراحی کردند تا کمینی بگذارند و به خودروهای نظامی ارتش عراق حمله کنند. پس از بحث و تبادل نظر در مورد تعیین محل اجرای عملیات، به این نتیجه رسیدند که نزدیکی روستای مجیسر در منطقه برادوست مکان مناسبی برای گذاشتن کمین است، زیرا منطقه‌ای دره‌ای است و بر جاده اصلی که به شهرک سیدکان می‌رسد مشرف است و دائماً خودروهای نظامی از آن عبور می‌کردند.
در یکی از عصرهای بهاری ١٩٨٠ پیشمرگه‌ها به محل مورد نظر رسیدند و هر کدام در محل تعیین شده مستقر شدند، مدتی در انتظار آمدن یک خودروی نظامی در کمین ماندند. ناگهان یک خودروی نظامی از نوع «جیپ فرماندهی» در جاده ظاهر شد که مسیر کمین پیشمرگه‌ها را در پیش گرفته بود.
به محض اینکه خودرو به کمین پیشمرگه‌ها رسید، همگی با هم به آن حمله کردند و آن را زیر رگبار گلوله گرفتند. در مدت زمان کوتاهی توانستند خودرو را منهدم کنند و تمام سرنشینان آن را که شامل هفت سرباز بود بکشند و هیچ‌کدام سالم نماندند. اما به دلیل اینکه محل در کنار جاده اصلی بود و نیروهای نظامی دائماً از آنجا تردد می‌کردند و ارتفاعات اطراف نیز پایگاه و مقرهای نظامی بودند، پیشمرگه‌ها نتوانستند به محل انهدام خودرو بروند تا سلاح‌هایشان را ضبط و جمع‌آوری کنند، بلکه برای حفظ جان خود تنها توانستند از محل دور شده و به سلامت خارج شوند. شایان ذکر است که این عملیات بازتاب گسترده‌ای به دنبال داشت و ترس و وحشت زیادی را در صفوف نیروهای ارتش عراق ایجاد کرد.
منبع:مصاحبه با عبدالرحمن حاجی، سوران، ٢ فوریه ٢٠٢٦.