پس از سقوط رژیم شاه ایران، پیشمرگه‌های بسیاری به سوی کردستان عراق روی آوردند، خانه دایه حلیمه به پناهگاه نیروی پیشمرگه تبدیل شده بود. در اوایل سال ١٩٨٢ یکی از پسرانش به نام ایوب پیشمرگه می‌شود و در روز ١٠ فوریه ١٩٨٢ در روستای گه‌ورکی شهید می‌شود. پس از آن پسر دیگری به نام اسماعیل پیشمرگه می‌شود و در ٢٩ سپتامبر ١٩٨٤ در کوه کمکا در نزدیکی روستاهای امنکی و بابوخکی شهید می‌شود و جسدش به دست ارتش عراق می‌افتد. پسر سوم دایه حلیمه به نام صلاح پس از شهادت برادرانش پیشمرگه شده و در ٢٠ ژوئیه ١٩٨٦ در منطقه آکری شهید شد. پس از شهادت برادرانش، پسر چهارم دایه حلیمه به نام محمد مشهور به حمو به نیروی پیشمرگه می‌پیوندد و او نیز در ١٩ آوریل ١٩٨٧ در جاده عمومی دهوک-آمیدی شهید شده است.
همواره در منطقه، خانه دایه حلیمه به عنوان پایگاه نیروی پیشمرگه نگریسته می‌شد و جای احترام و محبوبیت مردم بود. سال ١٩٨٥ خانه خود را به مناطق آزاد شده برد، در روستاهای بادیا و بوتیا در منطقه زاویتو و قازیاوه سکونت گزید. سال ١٩٨٨ پس از پروسه انفال و بمباران شیمیایی منطقه توسط رژیم عراق، به همراه فرزندانش تلاش کرد به کردستان ترکیه برود، اما توسط ارتش عراق راهش گرفته شد و ناچاراً بازگشت و تا مدتی در جنگلی خود را پنهان کرد، سپس توسط رژیم دستگیر شدند و به مدت ١٤ روز زندانی شدند و سپس به دلیل اعتراض مردم منطقه آزاد شدند.
سال ١٩٩١ یکی از پیشگامان قیام مردم کردستان بود، به دلیل شجاعت و پایداری، در ١٦ اوت ١٩٩٦ در جشن طلایی حزب دموکرات کردستان، مدال بارزانی به وی اهدا شد.
منبع:١.آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.