وی در سال ١٩١٨ در روستای بابسیفا از توابع بخش بارزان در شهرستان مێرگه‌سوور در استان اربیل متولد شد، و قبل از انتقال به اتحاد جماهیر شوروی ازدواج کرد، نام همسرش پرین عیسی گوران است و پسری به نام مصطفی سلیم (١٩٤٤) داشتند که در تاریخ ٣١ ژوئیه ١٩٨٣ در جریان عملیات انفال بارزانی‌ها توسط دولت عراق در مجتمع قوشتپه ناپدید شد.
سلیم رشید در اتحاد جماهیر شوروی تحصیل کرد و مدرک لیسانس خود را در رشته کشاورزی دریافت کرد، او در اتحاد جماهیر شوروی با زنی به نام زهره ازدواج کرد و پس از بازگشت به عراق در سال ١٩٥٩، به عنوان کارمند در اداره کشاورزی سلیمانیه منصوب شد و سپس به اداره کشاورزی بارزان انتقال یافت.
او در سال ١٩٨٠ به مجتمع قوشتپه منتقل شد و سپس مجدداً در اداره کشاورزی اربیل به کار گرفته شد، وی به زبان‌های کردی، عربی و روسی تسلط داشت و در تاریخ ٢٨ اکتبر ٢٠٠٦ درگذشت.
مراحل مبارزاتیدر سال ١٩٤٣ به صفوف انقلاب دوم بارزان پیوست و در تصرف پاسگاه‌های پلیس شنگیل، بیدارون، کانی رش و بلی شرکت کرد، در تاریخ ٢ اکتبر سال ١٩٤٣ در تصرف پاسگاه پلیس شاندر و در ١٢ اکتبر ١٩٤٣ در تصرف پاسگاه پلیس خیرزوک حضور داشت، در ١٠ نوامبر ١٩٤٣ در تصرف پاسگاه پلیس مزنی و در ٨ اوت ١٩٤٥ در تصرف پاسگاه پلیس مێرگه‌سوور شرکت کرد. در تاریخ ١٩ اوت ١٩٤٥ تمامی اموال منقول و غیرمنقول او به دستور دادگاه نظامی عرفی عراق مصادره شد. در ١١ اکتبر ١٩٤٥ پس از شکست انقلاب دوم بارزان به شرق کردستان رفت و در ٣١ مارس ١٩٤٦ به نیروهای بارزانی وابسته به ارتش جمهوری دموکراتیک کردستان در مهاباد پیوست، در ٢٩ آوریل ١٩٤٦ در نبرد قاراوای در منطقه سقز در شرق کردستان شرکت کرد و از ناحیه دست دچار معلولیت شد.
پس از سقوط جمهوری دموکراتیک کردستان در تاریخ ١٩ مارس ١٩٤٧، او در نبردهای نقده و اشنویه شرکت کرد و جزو پیشمرگه‌هایی بود که در تاریخ ١٩/٤/١٩٤٧ از طریق (خواکورک و دشت برازگر) و عبور از اراضی شمال کردستان به مناطق شیروان و مزوری بازگشتند.
پس از بازگشت، ژنرال مصطفی بارزانی با همراهانش در روستای ارکوش در تاریخ ١٥/٥/١٩٤٧ دیداری داشت و آن‌ها را در ماندن یا رفتن به اتحاد جماهیر شوروی مخیر کرد. در آنجا تمامی همراهانش تصمیم گرفتند راه را ادامه دهند و عازم اتحاد جماهیر شوروی شوند، در ٢٣ مه ١٩٤٧ او ژنرال مصطفی بارزانی را به اتحاد جماهیر شوروی همراهی کرد و در نبردهای قطور و پل ماکو حضور داشت. پس از سختی‌های فراوان و خستگی مفرط، در ١٨ ژوئن ١٩٤٧ از رودخانه ارس که مرز میان ایران و اتحاد شوروی است عبور کرد.
پس از ورود به اتحاد جماهیر شوروی، در تاریخ ١٩ ژوئن ١٩٤٧، او و تمامی همراهانش در نخجوان جمهوری آذربایجان به مدت چهل روز در یک مجتمع روباز محصور با سیم خاردار و تحت مراقبت سربازان بازداشت شدند و از نظر غذا، پوشاک و رفت‌وآمد با آنان مانند اسیران جنگی رفتار شد، پس از آن به تصمیم دولت شوروی در مناطق آغدام، لاچین، یولاخ و کلبجر در جمهوری آذربایجان توزیع شدند. در تاریخ ١٠ دسامبر ١٩٤٧ به اردوگاهی در ساحل دریای خزر در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان منتقل شدند و در ٢٣ همان ماه یونیفرم نظامی دریافت کردند و روزانه هشت ساعت آموزش نظامی تحت نظر افسران جمهوری آذربایجان می‌دیدند، در همان حال، روزانه چهار ساعت درس زبان کردی توسط تعدادی از همراهان تحصیل‌کرده خود دریافت می‌کردند.
در پی بدرفتاری جعفر باقروف با همراهان بارزانی، بارزانی تصمیم گرفت مجتمع نظامی خود را در اوت ٢٩/١٩٤٨ از آذربایجان به مجتمع چرچوک در نزدیکی تاشکند پایتخت ازبکستان منتقل کند، جایی که آنان آموزش‌های نظامی خود را ادامه دادند.
در مارس ١٩٤٩، او و همراهانش در قالب گروه‌هایی با قطار در روستاهای اشتراکی اتحاد جماهیر شوروی توزیع شدند و در مزارع کلخوز (زمینی که مردم از دولت اجاره می‌کردند و بخشی از سهم آن را به دولت پرداخت می‌کردند) کار کردند.
پس از تلاش‌های فراوان و ارسال چندین نامه از سوی ژنرال بارزانی به استالین، سرانجام استالین نامه‌ای دریافت کرد که در آن بارزانی از رنج‌های همراهانش سخن گفته بود و بلافاصله تصمیم گرفت کمیته‌ای برای بررسی وضعیت همراهان بارزانی تشکیل دهد، تصمیم نهایی کمیته این بود که آنان در شهر وریفسکی جمع‌آوری شوند، لذا در نوامبر ١٩٥١ عازم شهر وریفسکی شوروی شد.
پس از انقلاب ١٤ ژوئیه ١٩٥٨ در عراق و بازگشت ژنرال مصطفی بارزانی در ٢٥ فوریه ١٩٥٩، عفو عمومی شامل حال بارزانی و همراهانش شد بر اساس ماده‌های (٣ و ٧) و بند (الف) از ماده (١٠) و اجرای ماده (١١) بر پایه قانون شماره (١٩) اصلاح‌شده در سال ١٩٥٩.
جمهوری عراق در سال ١٩٥٨ به رهبری عبد الکریم قاسم تاسیس شد و در ١٦ آوریل ١٩٥٩ او به همراه رفقایش با کشتی کروزیا از طریق بندر بصره در جنوب جمهوری عراق به کردستان بازگشت.
در سال ١٩٦١ در انقلاب ایلول و در نبردهای معاید، نهلی، ملا، شاندر و سری بیرس و دارت قرجا میان بلی و ریزان شرکت کرد، او در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول توسط دولت عراق به جنوب عراق تبعید شد و در منطقه الشافعیه در استان دیوانیه اسکان داده شد.
منابع١. حمید گردی، خلاصه صفحات تاریخی، چاپ اول، (اربیل - مؤسسه چاپ و نشر آراس).
٢. حیدر فاروق السامرائی، ضیاء جعفر و نقش سیاسی و اقتصادی او در عراق، (لندن - دار الحکمه - ٢٠١٦ م).
٣. شعبان علی شعبان، برخی اطلاعات سیاسی و تاریخی، چاپ سوم، (اربیل - چاپخانه روژهلات - ٢٠١٣ م).
٤. صالح یوسف صوفی، کرونولوژی کردستان و جهان، چاپ اول، جلد دوم، (دهوک - چاپخانه فرمانداری دهوک - ٢٠١٣ م).
٥. عمر فاروقی، سردار دانا زندگی و مبارزات مرحوم ملا مصطفی بارزانی، چاپ دوم، (اربیل - چاپخانه وزارت آموزش و پرورش - ٢٠٠٢ ز).
٦. عبد الرحمن الملا حبیب أبو بکر، عشیره بارزان بین ١٩٣١ - ١٩٩١، چاپ اول، (اربیل - چاپخانه وزارت فرهنگ - ٢٠٠١ م).
٧. کاروان محمد مجید، بارزانی‌ها از مهاباد تا شوروی، چاپ اول (سلیمانیه - چاپخانه پیوند - ٢٠١١ م).
٨. مجله هه‌تاو شماره ١٥٤، سال ششم، اربیل، چاپخانه کردستان، جمعه، ١٥ آوریل ١٩٥٩.
٩. از خاطرات فرمانده شهید حسن میرخان زازوکی، ٦٢ روز با بارزانی، رفتن بارزانی‌ها به اتحاد جماهیر شوروی، چاپ اول (اربیل - چاپخانه فرهنگ - ١٩٩٧ م).
١٠. مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد ١٩٣١-١٩٥٨، (دهوک، چاپخانه خبات، ١٩٩٨ م).
١١. نجف قلی پسیان، از مهاباد خونین تا کرانه‌های ارس، ترجمه شوکت شیخ یزدین، چاپ اول (پیرمام - یوبیل طلایی حزب دموکرات کردستان ١٩٩٦ م).
١٢. آرشیو نهاد دائرةالمعارف حزب دموکرات کردستان