آمینه محمد در کنار همسرش در شیروان مزن به پیشمرگه‌ها خدمت می‌کرد و برای آن‌ها نان و غذا آماده می‌کرد و در حین جنگ‌ها نیز از خدمت به پیشمرگه‌ها دست نکشید. در 4 مه 1966، همسرش ناجی بیگ در نبرد کوه زوزک در بخش دیانا به شهادت رسید.
آمینه پس از شهادت همسرش نیز به کمک به نیروهای پیشمرگه ادامه داد. در سال 1975 پس از فروپاشی انقلاب ایلول به کشور ایران مهاجرت کرد، ابتدا در اردوگاه زیوه ساکن شد و سپس به اردوگاه جهرم (اردوگاه پناهندگان) در استان فارس منتقل شد و پس از آن در تبریز اقامت گزید.
در سال 1979، پس از سقوط رژیم پادشاهی و برپایی جمهوری اسلامی ایران، آمینه به اردوگاه زیوه بازگشت و در آنجا ساکن شد. او دو پسرش به نام‌های مامند و رشید را برای دفاع از مردم و میهن‌شان به صفوف نیروهای پیشمرگه فرستاد و آن‌ها برای ادامه مبارزات خود به همراه حاجی بروخی به کردستان عراق بازگشتند. آمینه به همراه سه فرزند، نوه‌ها و عروس‌هایش در اردوگاه زیوه ماند. در 9 ژوئن 1985، در نتیجه بمباران هواپیماهای رژیم عراق، 6 تن از نوه‌هایش و همسر پسرش رشید به شهادت رسیدند و همسر پسرش مامند و دو نوه دیگرش مجروح شدند. در سال 1988، پسرش مامند در حماسه خواکورک به شهادت رسید.
در سال 1993 به کردستان عراق بازگشت و ابتدا در پیرمام و سپس در سوران ساکن شد. در روز 16 اوت 1996 به مناسبت یوبیل طلایی حزب دموکرات کردستان (PDK)، مدال بارزانی جاویدان را دریافت کرد.
منابع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.