محمد سلیم احمد عبدالرحمن باجلوری، در سال ١٩٠٢ در روستای باجلوری در منطقه زاویته از توابع استان دهوک به دنیا آمد. او یکی از پیروان شیخهای بارزان بود و در نخستین انقلاب بارزانی (١٩٣١-١٩٣٢) شرکت کرد. پس از شکست انقلاب، همراه با جنگجویان بارزانی به کردستان ترکیه رفت و پس از مدتی به روستای خود بازگشت. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب سپتامبر (ایلول) به کشور ایران آواره شد، ابتدا در اردوگاه زیوه در کردستان ایران ساکن شد، سپس به شهر تبریز منتقل گردید، در شهر میانه اقامت گزید و پس از آن به شهر مرند رفت. در ٢٢ ژانویه ٢٠٠٣ در سن ١٠١ سالگی درگذشت و در شهر دهوک به خاک سپرده شد.
در سال ١٩٤٣ هنگامی که بارزانی از سلیمانیه به بارزان بازگشت، همراه با عزت عبدالعزیز در تصرف پادگان آمیدی شرکت کرد و همچنین در نبرد پایگاه نظامی سوره بر روی رودخانه شین در منطقه بلی حضور داشت. در سال ١٩٤٥ در نبرد میدان موریک در نزدیکی روستای هاودیان از توابع شهرستان سوران شرکت کرد.
در ١١ اکتبر ١٩٤٥ برای در امان ماندن از بمباران هواپیماهای جنگی انگلیس و یورش ارتش و جاش‌های رژیم عراق، همراه با هشت جنگجوی دیگر قصد داشتند به کردستان ایران پناه ببرند، اما در راه گم شدند و ناچار از طریق نیروه و ریکان بازگشتند و در روستای قدش از توابع شهرستان آمیدی دستگیر شدند، که به درخواست سعید آقای دوسکی از زندان آزاد شدند.
در سال ١٩٥٨ هنگامی که بارزانی از اتحاد جماهیر شوروی به عراق بازگشت، محمد سلیم احمد همراه با صالح یوسفی، مسئول شاخه یک (١) در بادینان و حدود ٢٠ تن از بزرگان منطقه برای دیدار و خوش‌آمدگویی به ژنرال مصطفی بارزانی به شهر بغداد رفتند، در آنجا با بارزانی دیدار کردند و او به آن‌ها گفت: بروید در منطقه خودتان پایگاه خبات را بازگشایی کنید. به همین دلیل محمد سلیم همراه با تیلی گردی یک ماله‌ای، مهدی حسن نزارکی، حسن سیتی بامرنی و ملاحمدی، پایگاه خبات را در دهوک افتتاح کردند.
در سال ١٩٦١ هنگام آغاز انقلاب ایلول در منطقه آلوکای استان دهوک، تیلی گردی مسئول نیروی پیشمرگه بود و محمد سلیم احمد معاون او بود. او در آنجا در نبردهای آلوکا، گلی زاویته و گلی دهوک شرکت کرد.
در سال ١٩٦٢ هنگامی که بارزانی برای بار دوم به منطقه سوران عبور کرد، محمد سلیم احمد عبدالرحمن باجلوری همراه با بارزانی به منطقه خلیفان و قلادزه رفت. در سال ١٩٦٤ در ششمین کنگره حزب دموکرات کردستان در شهر قلادزه شرکت کرد، پس از آن کنگره به دهوک بازگشت و همراه با علی خلیل در نیروی دهوک بود. در سال ١٩٧٠ پس از امضای توافقنامه ١١ مارس، به دلیل کهولت سن دیگر نتوانست به پیشمرگایتی و انجام فعالیت‌های چریکی ادامه دهد، لذا به جای او محمد حسن به عنوان فرمانده گردان ٤ در نیروی دهوک منصوب شد.
در سال ١٩٧٤ هنگامی که رژیم عراق از اجرای بیانیه ١١ مارس سر باز زد و جنگ علیه مردم کرد و انقلاب را از سر گرفت، محمد سلیم دوباره با پایگاه پیشمرگه‌های گردان ٤ دهوک ارتباط برقرار کرد و آمادگی خود را برای همکاری و دفاع از انقلاب اعلام نمود. در سال ١٩٧٩ به عنوان عضو در محدوده شاخه یک (١) در کنگره نهم حزب دموکرات کردستان شرکت کرد.
در ٢٥ اوت ١٩٩١ به کردستان جنوبی بازگشت و در شهر دهوک ساکن شد. در ١٦ اوت ١٩٩٦ به پاس خدماتی که به کرد و کردستان و راه و روش بارزانی ارائه داده بود، در جشن طلایی حزب دموکرات کردستان از سوی رئیس بارزانی، مدال بارزانی را دریافت کرد.
منبع:١.آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.