Baasçıların iktidara dönmesine tanık olan 17 ve 30 Temmuz ayındaki darbelerin ardından, 1968 yılında Kürdistan, Irak hükümet güçleriyle uzun süreli bir ne savaş ne barış durumunda buldu. Doğrudan çatışma sınırlı olsa da, ordu ile Eski Siyasi Büro savaşçıları arasındaki çatışmalar aralıklarla devam etti. Ancak 10 Kasım 1968 tarihinde Baas rejimi, Eski Siyasi Büro kanadının güçleriyle koordineli olarak devrimin kontrolündeki bölgelere tam ölçekli bir saldırı başlattı. 1969 Aralık ayına gelindiğinde, saldırıları önemli bölgesel kazanımlar elde etmiş, Karadağ da dahil olmak üzere çok sayıda şehir ve kasabayı ele geçirmişti. Karadağ'ın düşüşü, kısmen, güçlerine ihanet edip mevzilerini paralı askerlere teslim eden Cafer Berzenci ve Kamil Molla Vays adlı iki tabur komutanının ihaneti yüzünden gerçekleşti.
Önemli muharebelerden biri, daha önce hükümet güçleri ve paralı askerleri tarafından ele geçirilen Hallaç ve Dabani Gavra dağlarının tepesinde gerçekleşti. Kürdistan ordusu, bu stratejik konumu geri almak konusunda oldukça kararlıydı. Bu tepelere yapılan saldırı, babası devrimci lider Mustafa Barzani tarafından, bölgedeki askeri liderler arasındaki birkaç toplantının ardından çabayı yönetmesi için atanan İdris Barzani tarafından doğrudan denetlendi. Barzani güçlerini hızla birleştirdi, ayrıntılı bir strateji geliştirdi ve bir saldırı başlattı. Bir saat kırk beş dakika içinde Peşmerge güçleri dağ tepelerini başarıyla ele geçirerek devrimciler için kontrolü yeniden sağladı.
Bu başarıdan cesaret alan devrimci liderlik, hükümet güçlerini ve paralı askerlerini Karadağ ve çevre bölgelerden çıkarmak için geniş çaplı bir saldırı başlatmaya karar verdi. 4. ve 9. taburlar Berzinc'ten Şarezur Ovası'na saldırmak ve oradan Karadağ'a doğru ilerlemekle görevlendirildi. Aynı zamanda, bir Erbil Ovası gücü ve Rzgari gücü, Karadağ gücünün 5. Taburu ile birlikte iki cepheden saldırıya geçti. Bir cephe Kadir Kerem ve Sengav'a doğru ilerlerken, diğeri Baziyan ve Karadağ'ı hedef aldı. O dönemde, Üsteğmen Tahir Ali Veli Beg Karadağ güçlerinin 4. Taburuna komuta ederken, Aziz Qazi 9. Tabura liderlik ediyordu.
Saldırının 29 ile 30 Kasım 1969 tarihleri arasında başlaması planlandı ve tüm güçler Karadağ, Baziyan, Sengav, Kadir Kerem, Tuzhurmatu, Kifri Kelar, Bavanur ve Derbendihan gibi önemli noktalara eş zamanlı saldırılar başlattı. Planlandığı gibi, Peşmerge güçleri büyük ilerlemeler kaydetti, büyük zaferler kazandı ve bahsedilen tüm bölgeleri hükümet güçlerinden ve paralı asker müttefiklerinden geri aldı. Bu zafer belirleyici bir dönüm noktası oldu. Peşmerge güçleri düşmana ağır kayıplar verdirdi, önemli miktarda silah ve mühimmat ele geçirdi, hükümet güçlerinin ve paralı askerlerin moralleri tamamen çöktü. Çatışmaya devam edemeyen güçler geri çekildi ve bu, Peşmerge için yankı uyandıran bir zafer oldu.
Başarı, devrimci liderlik tarafından mücadelede çok önemli ve belirleyici bir an olarak yorumlandı. Yapılan fedakarlıkların tanınması adına, Mustafa Barzani muharebeye katılan tüm güçlere teşekkür etti. Bu operasyon aynı zamanda yeni Baas rejiminin gücünün sınırlarını da ortaya koydu. Eski Siyasi Büro kanadının desteğiyle Kürdistan Devrimi'ni ezme girişimlerine rağmen, çabaları nihayetinde başarısız oldu ve devrim varlığını sürdürdü.
Kaynak:1.kdp Ansiklopedi Arşivi.