Piştî derbeya 17 û 30ê tîrmeha 1968an, ku tê de Be'sî vegeriyan ser desthilatê, Kurdistan di rewşeke dirêj a ne şer û ne aştiyê de li gel hêzên hikûmeta Îraqê ma. Her çend pevçûnên rasterast sînordar bûn jî, lê şerên biçûk di navbera artêşê û şervanên Ofîsa Siyasî ya kevn de bi awayekî navber berdewam bûn. Lêbelê, di 10ê mijdara 1968an de, rejîma Be's, bi hevahengiya hêzên baskê Ofîsa Siyasî ya kevn, êrîşeke berfireh li ser deverên di bin kontrola şoreşê de da destpêkirin. Heta kanûna pêşîn a 1969an, êrîşên wan destkeftiyên axê yên girîng bi dest xistibûn û gelek bajar û bajarok, di nav de Qeredax jî, dagir kiribûn. Ketina Qeredaxê hinekî ji ber xiyaneta du fermandeyên fuj, Ce'fer Barzincî û Kamil Mela Wais bû, yên ku xiyanet li hêzên xwe kirin û pozîsyonên xwe radestî kirêgirtiyan kirin.
Yek ji şerên sereke li ser çiyayên Hallac û Dabanê Gewre qewimî, deverên ku berê ji aliyê hêzên hikûmetê û kirêgirtiyên wan ve hatibûn dagirkirin. Artêşa Kurdistanê bi taybetî biryar dabû ku vê cihê stratejîk ji nû ve bi dest bixe. Êrîşa li ser van lûtkeyan rasterast ji aliyê Îdrîs Barzanî ve dihat çavdêrîkirin, yê ku ji aliyê bavê xwe, serkirdeyê şoreşger Mistefa Barzanî ve hatibû erkdarkirin, da ku piştî çend civînan di navbera serkirdeyên leşkerî yên herêmî de, serkêşiya vê hewldanê bike. Barzanî zû hêzên xwe yek kir, stratejiyeke hûrgilî danî û êrîşek da destpêkirin. Di nav saetek û çil û pênc deqeyan de, Hêzên Pêşmerge bi serkeftî lûtkeyên çiyayan girtin û kontrola şoreşgeran ji nû ve vegerandin.
Bi vê serkeftinê, serkirdayetiya şoreşgerî biryar da ku êrîşeke berfireh dest pê bike da ku hêzên hikûmetê û kirêgirtiyên wan ji Qeredax û deverên derdorê derxînin. Fujên 4an û 9an hatin erkdarkirin ku ji Barzncê ber bi Deşta Şarezûrê ve êrîş bikin û ji wir jî ber bi Qeredaxê ve pêşve biçin. Di heman demê de, hêzeke Deşta Hewlêrê û hêza Rzgariyê ji du eniyan ve li gel fujê 5an ê hêza Qeredaxê êrîş kirin. Eniyek ber bi Qadir Kerem û Sengawê ve pêşve çû, dema ku ya din Baziyan û Qeredax kir hedef. Di vê demê de, lîtenant Tahir Elî Welî Beg fermandetiya fujê 4an ê hêzên Qeredaxê dikir, dema ku Ezîz Qazî fermandetiya fujê 9an dikir.
Êrîş di navbera 29 û 30ê mijdara 1969an de dest pê kir, bi hemû hêzan re êrîşên hemdemî li ser cihên sereke, di nav de Qeredax, Baziyan, Sengaw, Qadir Kerem, Duzxurmatû, Kifrî, Kelar, Bawenûr û Derbendîxan pêk anîn. Wekî ku hatibû plankirin, Hêzên Pêşmerge pêşketineke berbiçav bi dest xistin, serkeftinên mezin tomar kirin û hemû deverên navborî ji hêzên hikûmetê û hevalbendên wan ên kirêgirtî paqij kirin. Ev serkeftin xalek werçerxana yekalîker bû. Hêzên Pêşmerge ziyanên giran gihandin dijmin, hejmareke mezin ji çek û cebilxaneyan bi dest xistin, di heman demê de moralê hêzên hikûmetê û kirêgirtiyan bi temamî têk çû. Ji ber ku nekarîn şer berdewam bikin, paşvekişiyan, ku ev yek serkeftineke mezin ji bo Pêşmerge bû.
Ev serkeftin ji aliyê serkirdayetiya şoreşgerî ve wekî kêliyek girîng û yekalîker di têkoşînê de hat şîrovekirin. Ji bo naskirina fedakariyên hatine kirin, Mistefa Barzanî spasiya hemû hêzên ku di şer de beşdar bûne kir. Ev operasyon her wiha sînorên desthilatdariya rejîma nû ya Be's eşkere kir. Tevî hewldana wan a ji bo tepeserkirina Şoreşa Kurdistanê bi piştgirîya baskê Ofîsa Siyasî ya kevn, hewldanên wan di dawiyê de têk çûn û şoreşê berdewam kir.
Çavkanî:1. Arşîva Ensîklopediya KDP.