بهاءالدین محمد امین مشهور به (سید بهاءالدین امامی)، در سال ١٩٤١ در روستای لاوران از توابع منطقه حلبچه متولد شد و متأهل بود. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول، آواره کشور ایران شد و به مجتمع دوآو در میان شهرهای نوسود و پاوه رفت و از آنجا وی را به مجتمع سریاس در پاوه بردند و سپس به شهرهای تبریز و میانه منتقل شد. پس از آن به منطقه هیجران دوز در مرز آذربایجان شوروی تبعید شد.
در سال ١٩٦١ به نیروی پیشمرگه انقلاب ایلول (١٩٦١- ١٩٧٥) پیوست و نزد حمه گولپی در منطقه حلبچه پیشمرگه شد، در سال ١٩٦٢ در گردان ٦ بمو بود تا سال ١٩٦٦ در آن گردان ماند، در همان سال نامبرده به مقام سرپل رسید و در جنگ نونولی توسط افراد مسلح گروه ابراهیم احمد دستگیر شد، مدت شش ماه به همراه پدرش فارس باوه در زندان بکرجو زندانی شد، سپس در سال ١٩٦٧ از زندان فرار کرد و از طریق منطقه قره‌داغ دوباره به صفوف پیشمرگه پیوست، سپس به طویله منتقل شد و در گردان حسن بگ محمود بگ به مقام سرپل رسید.
پس از توافق ١١ مارس ١٩٧٠، نامبرده در منطقه پنجوین به پاسداری از مرز گماشته شد، پس از آغاز مجدد جنگ توسط دولت عراق علیه مردم کرد، سید بهاءالدین امامی به کوه سرتیز رفت و به همراه جلال لاورانی به فرماندهی گردان منصوب شد و پس از مشارکت در جنگ کوه سرتیز به بیاره و طویله بازگشت و از آنجا به بمو منتقل شد.
در سال ١٩٧٩ به انقلاب گولان(١٩٧٦- ١٩٩١) پیوست و به بمو بازگشت، نادر اورامی مسئول کل آن منطقه بود، تا سال ١٩٨٧ به صورت دسته متحرک در منطقه هورامان پیشمرگه بود، در همان سال برای رساندن ٤٠٠ قبضه سلاح به منطقه قره‌داغ برای تشکیلات نیروی پیشمرگه مأمور شد.
در سال ١٩٨٨ هنگام بمباران شیمیایی حلبچه، در خرمال به صورت سطحی زخمی شد و به مریوان منتقل شد و پس از بهبودی زخم‌هایش دوباره به جوانرود بازگشت، در آنجا رژیم ایران وی را به همراه فریدون جوانرودی، علی اکبر هدایت، احمد رباتی دستگیر کرد و پس از ٤٠ روز با قرار کفالت آزاد شدند.
پس از قیام جنوب کردستان در سال ١٩٩١، نامبرده به باوه نور در دربندیخان و کلار بازگشت، به همراه گروهی دیگر از پیشمرگه‌ها منطقه را از نهادهای رژیم عراق پاکسازی کردند و مقر پارتی را در دربندیخان تأسیس کردند، در همان سال و هنگام حمله ارتش عراق به کردستان، نامبرده زخمی شد.
پس از انتخابات اولین دوره پارلمان کردستان در سال ١٩٩٢، سید بهاءالدین امامی به فرماندهی گردان ٧ از نیروی مرزی شاخه سه دربندیخان منصوب شد که ملا زمناکو فرمانده نیرو بود، در سال ٢٠٠٩ با درجه سرلشکری بازنشسته شد.
در ١٦ اوت ١٩٩٦ در یوبیل طلایی پارتی دموکرات کردستان، به دلیل خدماتش توسط رئیس مسعود بارزانی مدال بارزانی به وی اعطا شد.
منبع:١- آرشیو هیئت دانشنامه پارتی دموکرات کردستان.