در سال 1975 پس از شکست انقلاب سپتامبر، به کشور ایران مهاجرت کرد. در ابتدا به اردوگاه اشنویه در کردستان ایران رفتند، پس از چند ماه به اردوگاه انزل در سرپل ذهاب نقل مکان کردند، چند ماهی در آنجا ماندند و سپس به سرمیل منتقل شدند، چند ماهی نیز در آنجا بودند و سپس به شهر یزد فرستاده شدند.
در 22 نوامبر 1991 پس از خیزش مردم کردستان عراق، به همراه خانواده‌اش به کردستان بازگشت و در شهر رواندز ساکن شد.
در سال 1962 به همراه چند تن از جوانان هم‌سن و سال خود همچون سید سلیم و محمد زیاد و قادر گوچ در روستای فقیانی از توابع بخش رواندز با نیروهای پیشمرگه انقلاب سپتامبر ارتباط برقرار کرد و پیشمرگه شد. او در نبردهای روستای آکویان، فقیان، کوه کورک، داره‌هیشک، گلویه‌بیجان و بنی کوه حریر حضوری دلیرانه داشت. به دلیل شجاعت و دلیری آن گروه پیشمرگه، دسته‌ای برای آنان در مرز نیروی بالک تشکیل شد و محمد زیاد به مقام سروان رسید و مَمَدِ رش رواندیزی نیز به مقام معاون سروان رسید. برای دفاع در برابر توسعه‌طلبی ارتش عراق، او را به منطقه دگله از توابع بخش کویه فرستادند.
از سال 1963 تا 1964 در منطقه رواندز، دره آکویان و کوه کورک در چندین نبرد شرکت کرد. در سال 1965 در کوه کورک در نبرد شکست ارتش عراق شرکت کرد. در سال 1966 به همراه همرزمان پیشمرگه‌اش، همچون سید سلیم، محمد زیاد، قادر گوچ و مجید کاروانچی، به ارتش عراق حمله کردند و کوه کورک و کپکه قل در مرز بخش رواندز را از دست ارتش عراق آزاد کردند و ضربات سنگینی بر ارتش عراق وارد آوردند.
در سال 1966 در نبرد داره‌هیشک، کوه کورک، دره آکویان، دره آلانه در ناحیه خلیفان و کوه هندرین شرکت کرد. در نبرد کوه هندرین مَمَدِ رش رواندیزی به صورت سطحی مجروح شد و همرزمانش او را تنها نگذاشتند و او را به عقب منتقل کردند.
در سال 1970 پس از بیانیه 11 مارس، محمد زیاد به مقام سرهنگ رسید و مَمَدِ رش رواندیزی نیز به مقام معاون سرهنگ رسید. همان سال پس از تشکیل نیروهای گارد مرزی، چون به زبان عربی تسلط داشت، رئیس عرفا شد. در سال 1971 در نبرد کلکین علیه جاش‌های خودفروش رژیم عراق شرکت کرد. پس از آنکه دستور انتقال مسئول کمیته منطقه رواندز به کمیته منطقه آکره صادر شد، از رهبری حزب درخواست کرده بود که مَمَدِ رش رواندیزی نیز همراه او منتقل شود، زیرا به او نیاز بود. به همین دلیل مَمَدِ رش رواندیزی حدود دو سال در منطقه بهدینان به عنوان پیشمرگه و معاون عبدالرحیم جسیم نقش خود را ایفا کرد.
در سال 1974 پس از عقب‌نشینی دولت عراق از اجرای بیانیه 11 مارس و آغاز جنگ علیه مردم کردستان، مَمَدِ رش رواندیزی دوباره به عنوان معاون سرهنگ به جایگاه پیشین خود بازگشت و در نبردهای کوه کورک و دره آکویان علیه ارتش عراق شرکت کرد. در 8 اوت 1974 محمد زیاد شهید شد، به همین خاطر مَمَدِ رش رواندیزی به جای او به مقام سرهنگ رسید.
در سال 1985 دوباره با نیروهای پیشمرگه انقلاب گلان ارتباط برقرار کرد و بنا به درخواست کاک ادریس بارزانی، یک نیروی پیشمرگه 400 نفری تشکیل شد و به منطقه خنیره در ناحیه سیدکان رفتند. او در چندین نبرد علیه ارتش عراق شرکت کرد و در سال 1988 در حماسه خواکورک در منطقه برادوست حضور داشت.
در آغاز سال 1992 در شهر رواندز بنا به درخواست رهبری، یک نیروی پیشمرگه تشکیل شد؛ در سال 1992 در نبرد دفاع از حاکمیت قانون بر اثر گلوله نیروهای مسلح پ‌ک‌ک شهید شد.
منبع:
1. آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.