طه یاسین شکور، او در سال ١٩١٩ در روستای میروز از توابع ناحیه شیروان مزن در بخش میرکسور استان اربیل متولد شد، قبل از رفتن به اتحاد شوروی با (مسریخان عزیز احمد) ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر شد، پس از بازگشت از اتحاد شوروی، در سال ١٩٦٠ کارمند نزد مجید بوسی در جنگل‌های آکره بود، در سال ١٩٧٨ توسط رژیم بعثی از روستای میروز به مجتمع کورتو کوچانده شد، همچنین بار دیگر در سال ١٩٩٠ به مجتمع شاخولان کوچانده شد، او به زبان‌های (کردی، روسی و ترکی) تسلط داشت، در تاریخ ١٨ سپتامبر ١٩٩٣ در مجتمع شاخولان درگذشت و در همان روستا به خاک سپرده شد.
صفحات مبارزاتیهمراه طه یاسین شکور در ٢٣ مه ١٩٤٧ ژنرال مصطفی بارزانی به اتحاد شوروی، در دو نبرد «قتور» و «پل ماکو» شرکت کرد. پس از دشواری‌های بسیار و خستگی مفرط، از رودخانه ارس در ١٨ ژوئن ١٩٤٧، که در مرز ایران و اتحاد شوروی واقع شده است، عبور کرد.
و اتحاد شوروی.
پس از رسیدن به اتحاد شوروی، در ١٩ ژوئن ١٩٤٧، او و تمام همراهانش در نخجوان در جمهوری آذربایجان به مدت چهل روز در یک محوطه باز که با سیم خاردار محصور شده بود و توسط سربازان نگهبانی می‌شد، بازداشت شدند. آن‌ها از نظر غذا، پوشاک و رفت‌و‌آمد مانند اسرای جنگی با آن‌ها رفتار شد و با تصمیم دولت شوروی، بعداً در مناطق آغدام، لاچین، یولاخ و کلبجر در جمهوری آذربایجان توزیع شدند. در ١٠ دسامبر ١٩٤٧ آن‌ها به اردوگاهی در کنار دریای خزر در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان منتقل شدند و در ٢٣ همان ماه یونیفرم نظامی دریافت کردند. آن‌ها روزانه هشت ساعت تحت نظارت افسران جمهوری آذربایجان آموزش نظامی می‌دیدند و در عین حال، روزانه چهار ساعت توسط برخی از همراهان تحصیل‌کرده خود، دروس زبان کردی را می‌آموختند.
پس از بدرفتاری جعفر باقروف با یارانش، بارزانی تصمیم گرفت تجمع نظامی خود را از جمهوری آذربایجان در ٢٩ اوت ١٩٤٨ به مجتمع جرجوک در نزدیکی تاشکند، پایتخت ازبکستان منتقل کند، جایی که آن‌ها به آموزش‌های نظامی خود ادامه دادند.
در مارس ١٩٤٩، او و یارانش به صورت گروه‌هایی با قطار در روستاهای اشتراکی اتحاد جماهیر شوروی توزیع شدند و در مزارع کلخوز (زمینی که مردم از دولت اجاره می‌کردند و سپس سهمی از آن را به دولت می‌پرداختند) کار کردند.
پس از تلاش‌های بسیار و ارسال چندین نامه از سوی ژنرال بارزانی به استالین، استالین سرانجام نامه‌ای دریافت کرد که در آن بارزانی از رنج یارانش سخن گفته بود، و فوراً تصمیم به تشکیل کمیته‌ای برای بررسی وضعیت یاران بارزانی گرفت و تصمیم نهایی کمیته این بود که آن‌ها در شهر وریفوسکی گردآوری شوند، از این رو در نوامبر ١٩٥١ به شهر شوروی وریفوسکی عزیمت کرد.
پس از انقلاب ١٤ ژوئیه ١٩٥٨ و بازگشت ژنرال مصطفی بارزانی در ٢٥ فوریه ١٩٥٩، او و یارانش بر اساس مواد (٣) و (٧) و بند (الف) ماده (١٠) و عمل به ماده (١١) طبق قانون شماره (١٩) اصلاح شده برای سال ١٩٥٩، مشمول عفو عمومی شدند.
جمهوری عراق در سال ١٩٥٨ به رهبری عبدالکریم قاسم تأسیس شد، او همراه با رفقایش در ١٦ آوریل ١٩٥٩ از طریق کشتی کروزیا وارد بندر بصره در جنوب جمهوری عراق به کردستان بازگشت.
او در قیام سپتامبر سال ١٩٦١ شرکت کرد و در نبردهای کلی سبی، زاویته، عین زاله، کوه اتروش، متین و قله‌های سفین حضور داشت؛ او به جای هاشم میروزی به عنوان فرمانده نظامی منصوب شد و در سال‌های (١٩٧٠-١٩٧٥) در ستاد بارزانی در دیلمان خدمت کرد.
منابع:- حمید گردی، پوخته‌ی مێژوونامه (خلاصه تاریخ‌نامه)، چاپ اول، (اربیل - انتشارات آراس - چاپخانه وزارت آموزش - ٢٠٠٤ز).
- شعبان علی شعبان، هه‌ندێك زانیاری سیاسی و مێژوویی (برخی اطلاعات سیاسی و تاریخی)، چاپ سوم، (اربیل - چاپخانه روژهه لات - ٢٠١٣ز).
- صالح یوسف صوفی، كرۆنۆلۆژیا كوردستانێ و جیهانێ (گاه‌شماری کردستان و جهان)، چاپ اول، جلد دوم، (دهوک - چاپخانه استانداری دهوک - ٢٠١٣ز).
- عمر فاروقی، سردار دانا زندگی و مبارزات مرحوم ملا مصطفی بارزانی، چاپ دوم، (هولیر - چاپخانه وزارت آموزش و پرورش - ٢٠٠٢ز).
- عبدالرحمن ملا حبیب ابوبکر، عشیره بارزان در میان ١٩٣١-١٩٩١، چاپ اول، (هولیر - چاپخانه وزارت فرهنگ - ٢٠٠١ز).
- مجله هتاو، شماره ١٥٤، سال ششم، هولیر، چاپخانه کردستان، جمعه، ١٥ آوریل ١٩٥٩.
- لیث عبدالمحسن جواد الزبیدی، انقلاب ١٤ ژوئیه ١٩٥٨ در عراق، (بغداد - دارالرشید للنشر - ١٩٧٩م).
- محمد صالح پیندرویی (جگرسوز)، زندگی فرهنگی و اجتماعی منطقه مزوری بالا، (اربیل – چاپخانه روژهلات -٢٠٢٠ز).
- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش رهایی‌بخش کرد ١٩٣١-١٩٥٨، (دهوک - چاپخانه خبات - ١٩٩٨ز).
- آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.